Is minic a smaoinímid ar an mbás mar bheannacht, mar dhorchadas agus mar chríoch, ach is cosúla é turas gan deifir, scíth a bhfuiltear ag súil leis le fada.

Is siúlóid fhada é an saol. Sroicheann muid ag caoineadh, ag fás suas stumbling, a iompar áthas agus tuirse, cúram agus aiféala, rushing tríd an domhan. Is breá linn, is fuath linn, cling, agus caillimid; osclaímid ár gcroí arís agus arís eile, ansin dúnaimid go réidh iad. Agus is é an bás go simplí an t-am a leagaimid ár n-ualaí go léir-gan níos mó imní, ná suaimhneas níos mó, ní mó mian neamhchomhlíonta, ná focail neamhluaite níos mó.

Ní díothú é, ach tuairisceán.

Díreach mar a thiteann duilleoga ar an talamh, téann sruthanna isteach san aigéan, agus iompaíonn scamaill ina bháisteach mhín, tá cosán i ndán do gach ní, agus mar sin againne. Na miongháire sin a bhí uair amháin beoga, an teas nach n-imíonn na blianta daite, an tíogair atá snoite inár gcroí, agus imeacht uainn. Níl iontu ach foirm eile: i bhfolach sa ghaoth, i sholas na gealaí, i ngach nóiméad bog nuair a smaoinímid orthu.

Ní a mhalairt de shaol atá i mbás, ach cuid de. Déanann sé an sealadach luachmhar, múineann sé dúinn meas trí slán a fhágáil, agus meabhraíonn sé dúinn grá go domhain, glacadh go hiomlán, agus maireachtáil go dícheallach fad is féidir linn.

Ní gá go mbeadh eagla orainn imeacht, mar ní bhainfear uainn go deo an rud atá tábhachtach go deo.

Iad siúd nach bhfuil imithe riamh imeacht i ndáiríre. Tá siad díreach tar éis an cladach ciúin atá rompu a shroicheadh, ag fanacht go domhain le teacht le chéile ciúin. Agus sinne, ag iompar an tsolais a d’fhág siad ina ndiaidh, ag siúl go réidh ar domhan, ag maireachtáil go maith-an freagra is fearr ar an scaradh.

Rithim an dúlra is ea an saol agus an bás, is cinniúint iad teacht agus imeacht. Gan torann, gan brón-ach maol, faire agus beannú.